Brand meester
| Regionaal - Oost-Nederland |
Met het euro-akkoord van afgelopen vrijdag is het beste onderhandelingsresultaat bereikt dat, na twee jaar vallen en opstaan, mogelijk was. Naast alle gemakzuchtige kritiek op het gemodder en de kretologieën over gebrek aan Europees leiderschap, is applaus op zijn plaats voor het historische feit dat Europa in amper twee jaar een diepliggend cultureel meningsverschil van honderden jaren tussen de bierlanden en de wijnlanden over hun staatshuishouding heeft geaccommodeerd. Piepend en krakend. Maar toch!
Dit akkoord kan het lange-termijn vertrouwen van kapitaalmarkten herstellen omdat enkele structurele weeffouten in het euro-breiwerk, twintig jaar na dato, worden gerepareerd. De centrale fout was dat afspraken die de euromunt moesten garanderen niets waard bleken. Direct nadat het Verdrag van Maastricht (1991) de monetaire unie mogelijk maakte was het notabene Duitsland dat als eerste zondigde, waarmee de zondaars uit het Zuiden hun gang konden gaan en een onvermijdelijke veenbrand werd ontketend. Die brand is nu bij enkele landen uitgeslagen en dreigde de hele EU in vlammen te zetten. Dat is niet gebeurd. En dat is niet in het minst te danken aan twee achtereenvolgende Nederlandse regeringen Balkenende- en Rutte, die voor en achter de schermen, grote invloed hadden op de preventie-maatregelen van dit akkoord: een ervaren IMF-brandweer, de terugkeer van automatische sancties, een sprinkler-installatie die druppelsgewijs subsidies kort, een strenge brandweercommandant in de Commissie, een zesvoudig brandalarm dat vroegtijdig brandhaarden in de economie opspoort en twee enorme brandblussers van de fondsen. Het wachten is nu op het sein brand meester!