han ten broekevvd tweede kamerlid

Het gesputter van GroenLinks is niet handig nu de irreële voorwaarden die het zelf stelde, niet haalbaar blijken.

door Camil Driessen

Het worden vier lange jaren voor GroenLinks. Zeker als de partij zoals gisteren om ieder wissewasje rond de Nederlandse politietrainingsmissie in de Afghaanse provincie Kunduz minister Rosenthal van Buitenlandse Zaken aan zijn jas gaat trekken. Daarmee vestigt ze de aandacht op de onmogelijke voorwaarden waaraan die missie dankzij GroenLinks moet voldoen.
Want dat er een Haagse en een Afghaanse werkelijkheid is werd de afgelopen dagen weer pijnlijk duidelijk. Zondag (via RTL Nieuws) en gisteren (via de Volkskrant) liet de politiechef van Kunduz doorschemeren dat door Nederland getrainde agenten wel eens zullen moeten vechten tegen de taliban, bijvoorbeeld bij een zelfmoordaanslag op een hotel.

Iedere Afghanistankenner had dat voorspeld, Afghaanse agenten wilden zelf best vechten, maar voor GroenLinks was het een breekpunt. En omdat Rutte de partij nodig had voor een Kamermeerderheid kwam hij (zoals partijleider Jolande Sap trots verkondigde) aan alle eisen tegemoet en stelde hij zich persoonlijk garant voor het ‘volledig civiele karakter’ van de missie.

Opheldering
Nu blijkt dat de agenten af en toe zullen moeten vechten tegen de taliban stuit dat GroenLinks tegen de borst. Kamerlid Tofik Dibi eiste in een tweet ‘Snel opheldering’. ‘Ik zeg Kamervragen!’, twitterde Ineke van Gent, notabene de enige GroenLinkser die tegen de missie stemde omdat ze niet in de irreële voorwaarden geloofde. Het kwam haar op het nodige hoongelach te staan. ‘Ik ben bloedserieus’, poogde ze nog.

Rosenthal gaf gisteren (nadat GroenLinks samen met de ChristenUnie Kamervragen had gesteld) een korte reactie die veel belooft voor de toekomst. Ja, we hebben afgesproken dat agenten alleen civiele taken gaan uitvoeren, neehee ze worden niet ingezet voor offensieve militaire acties. ‘De uitspraken van politiecommandant Qatra zijn daarmee in lijn.’
Het laat GroenLinks weinig keus. Het kabinet heeft er voor gezorgd dat GroenLinks de stekker er niet op een geloofwaardige manier uit kan trekken. Het is aan al de eisen (zoals een mensenrechtensausje) tegemoet gekomen en verdere beloftes zijn handig mistig. Taakomschrijvingen in de politiestrategie zoals ‘op noodgevallen reageren’ zijn voor velerlei uitleg vatbaar. Net zoals de sancties die Nederland uitvoert als Afghanistan zich niet aan de afspraken houdt: de autoriteiten ‘hierop aanspreken en indien nodig passende maatregelen nemen’.

Stil
Voor GroenLinks is waarschijnlijk de beste strategie om stil te zijn in plaats van op ieder incident te reageren. Het betekent wat tikken incasseren van tegenstanders PvdA en SP, die graag benadrukken dat het een vechtmissie is. Maar anders worden het tot 2014 lange jaren, waarin steeds pijnlijk duidelijk wordt dat de missie die je op papier wenst er op de stoffige wegen van Kunduz anders uitziet.
En vier jaren waarin wordt opgerakeld dat de meeste GroenLinksers de missie eigenlijk niet wilden, maar vooral akkoord gingen vanwege Sap. Wat dat betreft had VVD’er Han ten Broeke gisteren een goede tip: ‘We moeten ophouden te denken dat we het in Kunduz kunnen regelen met een fluitje en een knuppeltje.’