han ten broeke   vvd tweede kamerlid

De Kamer holt en hijgt de laatste week voor het zomerreces in. Zelfs heel ervaren collega’s hoor ik klagen over de manier waarop we elkaar aan het afmatten zijn. De spoeddebatten beheersen nu al bijna de hele agenda van de plenaire zaal. Allerlei goede voornemens ten spijt, de zelfreflectie die we net deden, we kunnen ons koortsachtige gedrag maar niet temperen.

Zelf probeerde ik deze week trouwens ook om, samen met collega Wilders, een spoeddebat over Iran op de agenda te krijgen. Dat lukt pas de dag voor het zomerreces. En dat terwijl de hele wereld elke dag met open mond zit te kijken hoe de ayatollahs van Iran vreedzame betogers neerknuppelen, in gevangenissen laten verdwijnen of doodschieten. Het is opvallend dat het juist Europa is dat nu als eerste zijn stem verheft om die demonstranten hun stem terug te geven. Obama’s management by speech was dan wel mooi in Cairo, maar het werkt niet in de straten van Teheran. De Amerikaanse president doet nu verwoedde pogingen om alsnog aan de juiste kant van de geschiedenis te komen. Dat is dus aan de zijde van de mensen die zo moedig zijn hun leven te riskeren op de straten van Teheran. De afgelopen twee jaar deed Europa het juist als blok in de wereld toch opvallend beter dan de Amerikanen: zowel bij de Rozenrevolutie in Georgië in 2003, als bij Oranje-revolutie in de Oekraïne in 2007, als nu in Iran speelt Europa de meest vooraanstaande rol.
De vraag is wat we kunnen doen voor de naar vrijheid en democratie hunkerende Iraniër.

In de eerste plaats moet Europa weigeren de uitslag van de Iraanse verkiezingen te erkennen waarmee de gevaarlijke gek Ahmadinejad door de Iraanse Raad van de Hoeders op het schild zal worden gehesen.

Ook moeten we geen hulp verlenen aan een eventuele hertelling. De verkiezing was al gecorrumpeerd nog voordat de stembussen opengingen. Hertellen betekent slechts dat we de verkeerde uitslag legitimeren. Vervolgens moeten de ambassades openblijven om eventueel gewonden, maar vooral ook de informatie van demonstranten te ontvangen.

Tenslotte kan de civil society ook een steentje bijdragen door deze zomer overtollige capaciteit van hun computernetwerken beschikbaar te stellen voor de informatie uit Iran. De Iraanse dicators kunnen nu de internet- en telefoonnetwerken aftappen of afsluiten. Het organiseren van verzet en het doorspelen van informatie is dus levensgevaarlijk. Ik doe een beroep op de Universiteit Twente en andere grote instellingen met grote servers om hun overtollige capaciteit deze zomer om te zetten in anonieme proxy-servers. Hiermee kunnen vrijheidslievende demonstranten ontsnappen aan de wurggreep van de Iraanse censuur.

We moeten nu kiezen voor het vrijheidsstreven van moslims die weg willen onder de islamitische dictatuur, zoals we dat ook deden voor Europeanen die wegwilden onder het communisme. Die zomersteek kunnen wij het regime toebrengen! Doan!